Marynarka odgrywała niewielkie znaczenie podczas walk rewolucji meksykańskiej (1910-19), rozgrywanych głównie na lądzie.

W drugiej połowie XIX wieku marynarka Meksyku składała się głównie z kilku niewielkich kanonierek, Jej pierwszym większym okrętem stał się niewielki nieopancerzony krążownik „Zaragosa” z 1891 roku z artylerią kalibru 120 mm.

Początek XX wieku thumb|Kanonierka „Tampico” z początku XX w. thumb|Kanonierka – transportowiec „Durango” w latach II wojny św. Na początku XX wieku marynarka wzbogaciła się o pięć dużych kanonierek, lecz ich działa nie przekraczały kalibru 102 mm. Niektóre mogły także transportować żołnierzy i unikalną cechą meksykańskiej marynarki następnie stało się zamawianie uniwersalnych okrętów o zwiększonych możliwościach transportowych. Pierwszy z nich – zbudowany w 1908 roku „General Guerrero”, określany w literaturze jako krążownik – transportowiec, mógł przewozić 550 żołnierzy z końmi i armatami. Jedynym większym nabytkiem w latach 20. i na długi czas największym okrętem meksykańskim stał się przestarzały brazylijski pancernik obrony wybrzeża „Anáhuac” budowy francuskiej, wycofany już w 1938 roku„Anáhuac”, ex „Deodoro” miał uzbrojenie główne z dwóch dział kalibru 239 mm i wyporność 3162 tony ()..