Na początku lat 30. Meksyk nawiązał współpracę gospodarczą z republikańską Hiszpanią, co doprowadziło do ograniczonej modernizacji jego marynarki. W Hiszpanii zbudowano trzy nowoczesne kanonierki (eskortowce) typu Guanajuato, kanonierkę – transportowiec „Durango” (druga została zarekwirowana przez frankistów podczas wojny domowej) oraz 10 małych patrolowców typu G. Kanonierki te okazały się udane i długowieczne, służąc 40 lub więcej lat. Okręty te i jedna starsza kanonierka „Nicolas Bravo” oraz trzy trawlery stanowiły całość okrętów bojowych Meksyku podczas II wojny światowej. W 1940 roku personel marynarki liczył tylko 1917 ludzi, w tym 436 oficerów. Meksyk przystąpił do wojny przeciw państwom Osi w maju 1942 roku, lecz rola jego niewielkiej marynarki ograniczała się do patrolowania w strefie przybrzeżnej Morza Karaibskiego.