W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Baranowicze. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. Mieszkał w majątku Wierzby, w gminie Snów powiatu nieświeskiego (poczta Swojatycze). W czerwcu 1938 pełnił społecznie funkcję komendanta szwadronu Przysposobienia Wojskowego Konnego „Krakusów” w powiecie nieświeskim i prezesa koła Związku Rezerwistów RP w Snowiu.

Prezydent RP, uwzględniając prośbę majora Lizonia, decyzją z 21 maja 1938 w drodze łaski darował mu skutki karno-sądowego skazania prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego Nr IX z 27 listopada 1929, w związku z wyrokiem Najwyższego Sądu Wojskowego z 18 czerwca 1930, zarządziwszy zatarcie skazania.

W kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku komendanta Kwatery Głównej Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Poległ 26 września 1939 pod Broszkami. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 154b, rząd 3, miejsce 16).

Był żonaty z Leokadią (ok. 1898–1956), dzieci nie miał.