W międzyczasie (27 listopada 1929) Wojskowy Sąd Okręgowy Nr IX w Brześciu uznał majora Lizonia winnym tego, że „w lutym 1927 jako dowódca 4 szw. 27 puł. mając do swojej dyspozycji gotówkę uzyskaną ze sprzedaży nawozu z oszczędności przy zakupie paszy itp. przeznaczoną na opędzenie potrzeb szwadronu, z pieniędzy tych podjął kwotę 500 zł i zużył ją na własne potrzeby, przez co dopuścił się występku sprzeniewierzenia z art. 121 cz. I kkw z cech. art. 574 cz. I kk 03” i za ten czyn skazał go na karę pięciu miesięcy więzienia i wydalenie z korpusu oficerskiego. Najwyższy Sąd Wojskowy wyrokiem z 18 czerwca 1930 uwzględnił częściowo zażalenie majora Lizonia, uznał go winnym popełnienia występku przywłaszczenia z art. 121 cz. I kkw z cech. z art. 574 cz. I i III kk O3 i skazał na karę sześciu tygodni więzienia. Na złagodzenie kary przez NSW miał wpływ fakt, że oskarżony w 1929, po wszczęciu śledztwa, lecz przed ogłoszeniem wyroku dobrowolnie zwrócił kwotę 500 zł. 29 lipca 1931 Sąd Honorowy dla oficerów sztabowych przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX skazał go na karę nagany.