Deodoro, następnie Anáhuac – brazylijski, następnie meksykański pancernik obrony wybrzeża z końca XIX i początku XX wieku, zbudowany we Francji. Był głównym okrętem składającego się z dwóch jednostek typu Deodoro. W okresie międzywojennym sprzedany do Meksyku, służył do 1938 roku w marynarce Meksyku pod nazwą „Anáhuac”.
Wyporność okrętu wynosiła 3162 tony. Uzbrojenie obejmowało dwa działa kalibru 240 mm w dwóch wieżach, cztery działa kalibru 120 mm i lżejszą artylerię. Napędzały go maszyny parowe, pozwalające na osiąganie prędkości 14 węzłów.
Projekt i budowa
Pod koniec XIX wieku marynarka Brazylii posiadała dwa pancerniki zbudowane w latach 80. oraz kilka mniejszych i starszych pancerników obrony wybrzeża. W latach 1893–94 marynarka Brazylii prowadziła bunt antyrządowy, w związku z czym jej późniejsze finansowanie stało się ograniczone. W połowie lat 90. XIX wieku z dużych okrętów artyleryjskich zamówiono dla niej jedynie dwa pancerniki obrony wybrzeża i jeden krążownik.
Pancerniki obrony wybrzeża zamówiono we francuskiej stoczni (FCM) w La Seyne-sur-Mer . Projekt był wzorowany na francuskich pancernikach obrony wybrzeża typu Valmy (Jemmapes), lecz pomniejszony.