Po powrocie do Wiednia został drugim prezesem Izby Sądu (1826-1829), przez co uzyskał realny wpływ na zarządzanie finansami państwa. Na tym stanowisku próbował ograniczyć wydatki rządowe poprzez liczne reformy, w tym poprzez redukcję stanowisk urzędników państwowych. Następnie był drugim prezesem (1829-1834) a potem prezesem (1834-1850) Najwyższej Izby Sądowej. Był także kuratorem Theresianum (1834-1849), którą to uczelnię gruntownie zreorganizował. Jednocześnie był wykładowcą i członkiem wydziału prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego w którym był rektorem w roku akademickim 1835/36. Założył wówczas fundację dla utalentowanych, biednych studentów prawa.

Podczas Wiosny Ludów i powstania wiedeńskiego w marcu 1848 i próbie brutalnego jego stłumieniu przez armię pomógł ukryć Klemensa von Metternicha i umożliwił mu ucieczkę do Anglii. Od marca do kwietnia 1848 był ministrem sprawiedliwości w nowo utworzonym rządzie Franza Antona von Kolowrat-Liebsteinsky'ego. Od 1850 do śmierci w 1855 kierował nowo utworzonym Sądem Najwyższym i Sądem Kasacyjnym w Wiedniu - poświęcając się ujednoliceniu jurysdykcji obejmującego wszystkie ziemie koronne państwa Habsburgów. Należał do wielu towarzystw naukowych, takich jak Akademia Sztuk Pięknych w Wiedniu i Accademia Tiberina w Rzymie jako członek honorowy.