Pēteris Radziņš (ur. 2 maja 1880, zm. 8 października 1930 w Rydze) – łotewski oficer, szef sztabu Armii Łotewskiej i jej głównodowodzący. Zwolennik wojskowego przymierza łotewsko-polskiego.
Życiorys Pochodził z rodziny luterańskiej. Szkołę realną ukończył w Valce przy dzisiejszej granicy estońskiej.
W 1898 wstąpił jako ochotnik do armii rosyjskiej. Służył m.in. w Kownie w 112. Uralskim Pułku Piechoty. Wkrótce trafił do Wileńskiej Szkoły Wojskowej, którą ukończył w 1901 w stopniu podporucznika. Następnie służył w 24. Symbirskim Pułku Piechoty w gubernii łomżyńskiej. Walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. W latach 1907–1910 studiował w rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego. Przed wybuchem I wojny światowej został mianowany dowódcą 32. Pułku Piechoty w Warszawie.
Walczył pod Komarowem, Warszawą, Rawą Mazowiecką i Łodzią, Przasnyszem i Mławą, Szawlami i Mitawą. W czasie wojny odznaczony orderami Św. Jerzego, św. Stanisława i św. Anny.