Od 1915 szef sztabu twierdzy w Nowogeorgijewsku, skąd wydostał się samolotem do Białegostoku. Szef sztabu 8. dywizji syberyjskiej, następnie 61. dywizji piechoty. W 1917 awansowany na pułkownika. Od 1918 na froncie besarabskim. Od marca 1918 w armii Państwa Ukraińskiego hetmana Skoropadskiego. Od grudnia 1918 w armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Symona Petlury jako pomocnik szefa sztabu. W 1919 po klęsce armii URL w walkach z bolszewikami wyjechał do Warszawy, skąd po spotkaniu z Zigfrīdem Meierovicsem powrócił na Łotwę by 29 października objąć stanowisko szefa sztabu armii łotewskiej. Przygotował działania przeciwko Zachodniej Armii Ochotniczej Pawła Bermondta-Awałowa oraz Armii Czerwonej. 13 sierpnia 1919 odznaczony Orderem Pogromcy Niedźwiedzia i awansowany do stopnia generała.
30 grudnia 1919 współsygnował wojskową umowę o współpracy polsko-łotewskiej w Łatgalii, skutkiem której była wspólna operacja Zima i wyparcie bolszewików z Dyneburga i okolic w styczniu 1920. Został odznaczony orderem Virtuti Militari.
W sierpniu 1920 brał udział w konferencji państw bałtyckich w Bulduri. Zwolennik idei Międzymorza oraz przymierza wojskowego polsko-łotewskiego. Jesienią 1920 odszedł z armii na własną prośbę. Działał w prawicowym Klubie Narodowym. Wykładał w Szkole Wojennej oraz Szkole Lotniczej.