Od 1892 faktycznie zarządzał wikariatem pod nieobecność wikariusza apostolskiego Félixa Bieta, który przebywał we Francji do śmierci.
Episkopat 15 lutego 1897 papież Leon XIII mianował go koadiutorem wikariusza apostolskiego Tybetu oraz biskupem tytularnym thyniańskim. 2 grudnia 1897 w Suifu przyjął sakrę biskupią z rąk wikariusza apostolskiego Południowego Syczuanu Marca Chatagnona MEP.
Po śmierci bpa Bieta 9 września 1901 został wikariuszem apostolskim Tybetu, który to tytuł zmieniono 3 grudnia 1924 na wikariusz apostolski Dajianlu. W 1929 zdając sobie sprawę z trudności wynikających z administrowania olbrzymim terytorium wikariatu, doprowadził do oderwania misji w południowym Tybecie oraz w brytyjskich protektoratach Sikkimie i Bhutanie, które utworzyły misję „sui iuris” Sikkim.
Będąc już w podeszłym wieku w 1926 otrzymał koadiutora Pierra-Sylvaina Valentina, na którego scedował większość uprawnień ordynariusza. Później wysłał do Rzymu rezygnację, którą papież Pius XI zatwierdził, o czym dowiedział się z telegramu 9 sierpnia 1936. Nie powrócił do Francji, emeryturę spędzając w Dajianlu, gdzie 13 listopada 1941 zmarł.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Francuscy biskupi katoliccy Kategoria:Francuscy członkowie Towarzystwa Misji Zagranicznych w Paryżu Kategoria:Papiescy wojskowi Kategoria:Urodzeni w 1850 Kategoria:Zmarli w 1941