Od 2009 roku odmiana ta, zwana , objęta jest ochroną jako produkt regionalny w ramach francuskiego systemu (AOC), a od 2013 roku także unijnego Chroniona Nazwa Pochodzenia (ChNP, , ).
Cebule eksportowane były pierwotnie przy użyciu małych statków żaglowych – szkunerów i tak zwanych , operujących między innymi z portów w Paimpol, Perros-Guirec i Pleubian. Ta metoda transportu stosowana była do wybuchu II wojny światowej, wyparta przez promy o napędzie mechanicznym. Na terenie Wielkiej Brytanii cebule przechowywane były w wynajmowanych magazynach i stodołach, które stanowiły też miejsce zakwaterowania dla pracowników. Handlarze zorganizowani byli w spółki, zatrudniające do 60 osób. Po 1920 roku były to z reguły mniejsze przedsięwzięcia, liczące do 10 pracowników. Spędzali oni na terenie Wielkiej Brytanii najczęściej sześć miesięcy, w okresie od lipca do stycznia. Sprzedawcami byli często młodzi chłopcy, którzy rozpoczynali pracę w wieku 12–14 lat. Cebule splatano w trzy- lub czterokilogramowe warkocze, które zawieszano na drążku przenoszonym na ramieniu. W latach 30. XX wieku wielu sprzedawców podróżowało rowerem, do którego zaczepiano nawet 150 kilogramów cebuli.