W późniejszych latach coraz częściej korzystali oni z samochodów ciężarowych.
Import bretońskiej cebuli do Wielkiej Brytanii ucierpiał w następstwie wielkiego kryzysu (1929), wzmożonego protekcjonizmu brytyjskiego i dewaluacji funta. Kolejne ograniczenia wprowadzone zostały przez rząd brytyjski po II wojnie światowej, między innymi poprzez zmuszenie sprzedawców do zakładania spółek handlowych. Z racji wykonywanego zawodu handlarzom nie przysługiwały świadczenia społeczne, które wprowadzone zostały we Francji po zakończeniu wojny, między innymi zasiłki chorobowe i emerytury. Do 1973 roku liczba „Johnnies” zmalała do 160. W 2008 roku odnotowano ich 15. Według artykułu w The Connexion z 2022 roku ostatni tradycyjny „Onion Johnny” zakończył działalność w następstwie Brexitu i epidemii COVID-19.
W Roscoff znajduje się poświęcone im muzeum.
Wizerunek „Onion Johnnies” często nosili beret, niegdyś popularne nakrycie głowy francuskiego chłopstwa. Nierzadko ubrani byli w w kolorze biało-czarnym lub biało-niebieskim, pierwotnie element tradycyjnego ubioru bretońskich rybaków. Przed upowszechnieniem się podróży zagranicznych styczność z „Onion Johnnies” była dla wielu Brytyjczyków jedyną okazją do kontaktu z ludnością francuską.