W nowoczesną broń strzelecka produkcji polskiej kb, kbk, rkm, ckm, granatniki, moździerze, granaty oraz amunicję strzelecką pozyskano od 19 września i dozbrojono nią, po dotarciu do Lwowa kolejowych transportów ewakuacyjnych z zakładów produkcji uzbrojenia i centralnych składnic uzbrojenia. Wszechobecny był brak umundurowania i wyposażenia, hełmów, ładownic, pasów, łopatek piechoty. Jako pierwszy sformowano i wyposażono: I batalion piechoty OZ (19 pp) mjr. Romualda Majewskiego nazywany batalionem wypadowym. Następnie II batalion piechoty OZ (26 pp) kpt. Rudolfa Prokopowicza i III batalion piechoty OZ (40 pp) mjr. Stanisława Gębarowicza.
Działania bojowe Bezpośredni atak na Lwów w dniu 12 września po południu dokonany przez grupę bojową ze składu niemieckiej 1 Dywizji Górskiej, powstrzymany został przez pododdziały batalionu marszowego 26 pp mjr. Eugeniusza Ślepeckiego i batalionu marszowego 48 pułku piechoty mjr. Edwarda Szymańskiego oraz pododdziały rezerwy policyjnej, kompanie wartownicze, działony, plutony armat sformowane w Ośrodku Zapasowym Artylerii Lekkiej nr 6. Walki i zagrożenie miasta nagłym atakiem, wymusiły przyspieszenie sformowania kolejnych oddziałów i pododdziałów piechoty do obsadzenia linii obrony Lwowa.