Jak podaje Narodowe Centrum Kultury, możliwe jest, że dawne polskie baby wielkanocne przypomniały kształtem „pierścieniowatą chałkę”, „pleciony, zwinięty warkocz”, „babi warkocz ukryty pod chustką” czyli fryzurę kobiet zamężnych („bab“), które miały w zwyczaju upinać warkocze na głowie i ukrywać włosy pod chustką. Hipoteza ta oparta jest na rycinach przedstawiających potrawy obecne niegdyś na wielkanocnych stołach oraz na dawnych słownikach, w tym wydanym na początku XIX wieku Słowniku języka polskiego autorstwa Samuela Bogumiła Lindego, gdzie baba została zdefiniowana jako „gatunek ciasta na kształt zawoiu Tureckiego; babi kołacz”. Poniżej cytat z wydania z 1854 roku (tekst ten różni się od tego z wydania z 1807 jedynie ortografią):
Zawój oznacza turban (wschodnie nakrycie głowy), od XV wieku także kobiecy strój na głowę. Warto zauważyć, że zacytowane powyżej wyjaśnienie nazwy babki przywołuje nakrycie głowy starszych kobiet (Kogel).