Analiza Portrety Stanisława Wyspiańskiego charakteryzują się migawkowym ujęciem sceny, w której wykadrowany model przyjmuje swobodną pozę. Na obrazie modelowy odbiorca znajduje się ponad portretowaną dziewczynką. Przyjęta perspektywa pozwala zobaczyć blat stołu, który zajmuje znaczną część pola obrazowego. Jego krawędź rozciąga się diagonalnie od lewego dolnego rogu do prawego górnego. Podobny sposób komponowania można zauważyć w postimpresjonistycznym obrazie Paula Gauguina z 1888 roku – Martwa natura z owocami, dzbanem i podpartą głową. Tutaj również postać jest umieszczona po lewej stronie, a blat i przedmioty są wyeksponowane w centrum.
Interpretacja W portretach Stanisław Wyspiański zapisywał stany emocjonalne, cechy charakteru swoich modeli. W takim sposobie portretowania przejawiała się empatia artysty oraz więź emocjonalna z portretowaną osobą. O obrazach artysty można przeczytać: Wypatruje linje, w których odbija się charakter człowieka i jego dusza. A chwyta je migawkowo, w jakiemś ruchu charakterystycznym, lub chwili przeżycia duchowego, iż czynią nam wrażenie nie portretów, lecz na gorącym uczynku pochwyconych wyrywków z dramatów, których nie znamy początku i końca.Do najbardziej intymnych portretów zalicza się wizerunki jego dzieci.