Wyspiański często malował swoją córkę Helenę oraz synów – Mieczysława i Stanisława. Na obrazie dziewczynka wpatruje się w naczynie, błądząc paluszkiem po jego powierzchni. Jest zaabsorbowana czynnością, nieświadoma spoglądającego na nią widza. Helenka wzrokiem i dotykiem poznaje rzeczywistość. Bada ona barwę, kształt, fakturę i temperaturę naczynia. W literaturze można znaleźć odniesienia do symboliki gestu podniesionego palca z fresku Stworzenie Adama ze sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej. W tej jednak prozaicznej scenie wyłania się głębszy obraz – Helenka przedstawia się jako indywiduum – ma swoje przemyślenia, uczucia oraz przeżycia. Dla odbiorców świat wewnętrzny dziewczynki pozostaje nieprzenikniony. W historii sztuki taki sposób portretowania najczęściej charakteryzował wizerunki osób dorosłych. Melancholia, zamyślenie, tęskne oczekiwanie, delikatny gest ręki uchwycić miały coś z istoty chłopców i dziewczynek, jakiś rys ich wewnętrznej natury. Natura ta pozostawała wprawdzie nie do końca jawna, bo skryta w głębinach jaźni, niemniej jednak objawiała się jakoś na zewnątrz miną lub pozą.