Rodzaj unii Odrzucając z jednej strony transsubstancjację, a z drugiej typowy dla Zwingliego i jego zwolenników pogląd o jedynie pamiątkowym charakterze sakramentu Wieczerzy Pańskiej, Luter zaproponował termin unia sakramentalna, jako jego zdaniem lepiej oddający sposób, w jaki ciało i krew Chrystusa uobecniają się w chlebie i winie. W historii Kościoła pojęcie to utożsamiane było przez wielu teologów z konsubstancjacją, jednak współcześnie wraca się do pierwotnego pojęcia, podkreślając unikanie przez reformatora myślenia o sakramencie w kategoriach arystotelesowskich. Według Lutra podczas konsekracji (wypowiedzenia słów ustanowienia) Słowo Boże jednoczy się z ustanowionym, widzialnym znakiem, sprawiając, że wierni w chlebie i winie przyjmują prawdziwe ciało i krew Chrystusa. Jedność ta wynika z samego ustanowienia sakramentu przez Chrystusa podczas ostatniej wieczerzy. Luter przyrównuje tę unię do jedności natury Bożej i ludzkiej w Jezusie Chrystusie lub do unii mistycznej, którą Kościół i Chrystus są nierozerwalnie złączone.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Teologia protestancka