Zdaniem reformatora Zwingli i jego zwolennicy reprezentowali poglądy niezgodne z Pismem Świętym, sugerujące, iż w słowach ustanowienia Jezus nie wskazywał bezpośrednio na swoją obecność w chlebie i winie, a jedynie zapowiadał, iż chleb i wino oznaczają lub reprezentują jego ciało i krew, sprowadzając sakrament komunii do roli upamiętnienia i znaku (memorializm).
Według Lutra Chrystus poprzez słowa to jest ciało moje i to jest krew moja uobecnia się w sakramencie Wieczerzy Pańskiej dzięki swemu własnemu działaniu. Sakrament nie jest bowiem dziełem człowieka, lecz jest skuteczny przez działanie samego Chrystusa (Słowa Bożego), a słowa ustanowienia, jak dookreśla Obrona Wyznania augsburskiego, wypowiadane są w trakcie liturgii w zastępstwie Chrystusa (in personam Christi), niezależnie od godności sprawującego sakrament. Podobnie obecność Chrystusa w sakramencie nie jest zależna od godności i wiary osoby przyjmującej sakrament (manducatio indignorum).