Pierwszymi nowymi okrętami było 12 małych patrolowców typu Alkai zbudowanych w Holandii.
thumb|Fregata „Surapati” włoskiej budowy z końca lat 50. thumb|Okręt podwodny „Tjakra” radzieckiego projektu 613 W 1954 roku opracowano pierwszy program rozbudowy floty, w wykonaniu którego zamówiono w różnych krajach szereg nowych okrętów. Do końca dekady we Włoszech zbudowano dwie fregaty typu Almirante Clemente i dwie korwety typu Pattimura, w Niemczech Zachodnich osiem kutrów torpedowych typu Jaguar i 10 kutrów trałowych, a w Jugosławii sześć patrolowców typu Kraljevica. Od USA przejęto zaś dalsze trzy ścigacze okrętów podwodnych.
W drugiej połowie lat 50. prezydent Sukarno rozpoczął prowadzenie konfrontacyjnej polityki wobec Holandii i Wielkiej Brytanii i zbliżył się politycznie do bloku wschodniego. W następstwie tego Indonezja przystąpiła do rozbudowy marynarki na wielką skalę z pomocą ZSRR, od którego zakupiła aż 104 stosunkowo nowe okręty różnych klas. Między 1959 a 1964 rokiem marynarka wzbogaciła się z tego źródła o lekki krążownik „Irian”, siedem niszczycieli proj. 30bis (Skoryi), siedem fregat proj. 50 (Riga), aż 14 okrętów podwodnych proj. 613 (Whiskey) i liczne mniejsze okręty, w tym ścigacze okrętów podwodnych, trałowce, 24 kutry torpedowe proj. 183 i 12 kutrów rakietowych proj. 183R (Komar).