W budynku obok szkoły znajdowały się biura administracji gminy. W latach 1848–1900 w budynku znajdowała się szkoła religijna niższego stopnia Leipzigerische Bet-ha-midrasch-Stiftung, szkoła rzemiosł dla dziewcząt "Israelitische Industrie Schule für Mädchen" oraz biura administracyjne, rabinat i mieszkania. W 1900 roku budynek wraz z innymi sąsiadującymi został sprzedany spółce "Heller und Geb. Günther Bau und Zimmergescheft". W tym samym roku postanowiono ulicę poszerzyć co spowodowało zwężenie działki o 9 metrów. Projekt nowego budynku został sporządzony przez właścicieli spółki braci Marxa i Paula Güntherów oraz Wilhelma Hellera i zakładał neogotyckie formy. Ostatecznie wzniesiono kamienicę o secesyjnej elewacji.
W nowym budynku, do 1945 roku, znajdowały się pomieszczenia handlowe i biurowe a na ostatniej kondygnacji mieszkania. Od 1907 do 1927 roku budynek należał do rodziny kupca J. Süssmanna. Na parterze i I piętrze na wielkimi witrynami znajdowały się sklepy. W latach 1918–1919 w budynku swoją siedzibę miał oddział Niemieckiego Czerwonego Krzyża oraz oddział firmy ubezpieczeniowej Victoria Allgemeine Versicherungs A.G. i bank "Gierozentrale Schlesien". W latach 1929–1936 budynek był własnością bankierów H. Scharfa i W. Thuniga.