Teatr guerilla, czyli teatr walczący eksploatował problematykę walki, buntu i sprzeciwu wobec kapitalizmu, seksizmu, rasizmu, wojen itp. To teatr kontrkulturowy był spektrum odzwierciedlającym wszystkie tendencje i rozważania, jakie przewijały się przez ruch kontestacji lat 60. i 70. XX wieku. Istota tego teatru to nie tylko treść, ale i poszukiwanie nowych form ekspresji teatralnej: łączy on formy agitpropu, teatru faktu, metod kreacyjnych, życia jako teatru i happeningu. Zresztą formalnie przedstawienia były zazwyczaj bardzo eklektyczne, łączyły wiele różnych rozwiązań i środków wyrazu.
Teatr guerilla w latach 60. był bardzo wygodnym sposobem szerzenia fermentu, ponieważ nie wymagał dużych środków finansowych, przedstawienia mogły odbywać się praktycznie wszędzie i – co najważniejsze – umożliwiał bezpośredni kontakt z widzem, dążono wręcz do zniesienia bariery aktor-widz, zmuszano widzów do uczestnictwa. Zjednoczenie i wspólnota to wyjątkowo ważne dla teatru guerilla zjawiska, bowiem umożliwiają przełamanie alienacji i realizują koncepcję teatru – święta. Nawiązują do źródeł teatru: magicznych rytuałów, wielkiej fety, jak greckie Dionizje. Wobec tego przeniesiono większość działań teatralnych na ulice, często grano za darmo.