Niezależnie od zajmowanych stanowisk równolegle był wykładowcą, a od 1897 po obronieniu dysertacji doktorskiej adiunktem w Instytucie Inżynierów Komunikacji w Petersburgu. W latach 1909–1913 był profesorem petersburskiego Instytutu Politechnicznego. Prowadził od 1884 rozległe badania dotyczące trwałości i parametrów torów kolejowych. Zaprojektował i wykonał specjalny przyrząd hydrauliczny do określenia naprężeń w szynach i sprężystości podkładów. Badania te zostały w 1889 nagrodzone przez ministra komunikacji. W 1898 opracował nowy typ szyny, nagrodzony srebrnym medalem na wystawie w Paryżu (1900), który znalazł zastosowanie przy budowie kolei transyberyjskiej. W okresie pracy dla zarządu miasta Petersburga prowadził prace dotyczące tramwajów elektrycznych oraz odkształceń, wytrzymałości i sprężystości torów. Za prace techniczne i osiągnięcia naukowe został odznaczony przez Petersburską Akademię Nauk złotym medalem (1912).