W 1913 przeniósł się do Warszawy, gdzie kierował przygotowaniem projektu elektryfikacji kolei okręgu warszawskiego (1914). Realizację tego przedsięwzięcia uniemożliwił wybuch pierwszej wojny światowej. W latach 1914–1916 jako prywatny przedsiębiorca kierował budową dwóch dużych mostów na kolei Ołonieckiej w Karelii. Wydarzenia rewolucyjne w Rosji w 1917 spowodowały opuszczenie Petersburga i wyjazd na Ukrainę. Początkowo mieszkał w majątku Olszana (pow. zwinogrodzki) kierowanym przez jego zięcia Jarosława Sakowicza, następnie przeniósł się do Kijowa. Od jesieni 1917 był konsultantem technicznym Ministerstwa Komunikacji Ukraińskiej Republiki Ludowej. Do kraju wraz z rodziną udało mu się przedostać w czerwcu 1918.
Od grudnia 1918 pracował w Ministerstwie Komunikacji, początkowo na stanowisku przewodniczącego komitetu ds. odbudowy kolei zniszczonych w czasie wojny, a od lutego 1919 jako szef Sekcji Budowy i Sekcji Drogowej. W czerwcu 1919 został pełniącym obowiązki, a w grudniu tego roku prezesem Dyrekcji Budowy Kolei Państwowych. W 1922 przeszedł na emeryturę, ale nadal był przewodniczącym komitetu nowo budujących się kolei w Ministerstwie Kolei Żelaznych. W tym okresie publikował szereg artykułów o kolejnictwie w „Przeglądzie Technicznym”.