Więc teraz ja, jak przyrzekłam, napoję Ciebie krwią”.
Według Kroniki Michała Syryjczyka Cyrus został zabity przez żonę (Tomyris, królową Massagetów) w 60. roku niewoli babilońskiej Żydów. Natomiast Ktezjasz w Historii perskiej (Περσικά – Persika) pisze, że podczas walk z plemieniem Derbików (Δέρβικες) gdzieś na krańcach imperium w pobliżu Indii, Cyrus wpadł w zasadzkę, jego jazda została rozbita przez słonie, a on sam ranny w biodro ledwo został ewakuowany do obozu, gdzie po trzech dniach zmarł. Na wieść o tym Amorg zebrał 20 tys. jazdy Saków i razem z pozostałymi Persami rozgromił Derbików. Wśród 30 tys. poległych był ich król Amorius razem z dwoma synami, a Cyrus stał się panem ich ziemi.
Berossos stwierdza tylko, że poległ w walce z Dahami gdzieś na północnym wschodzie w okolicach Syr-darii.
Ksenofont dla odmiany w podaje, że zmarł spokojnie ze starości w swoim pałacu w stolicy.
Po śmierci został zabalsamowany (wbrew tradycji Zaratusztrianizmu) i pochowany w grobowcu Cyrusa w Pasargady.