W 2000 roku w tej samej mogile złożono ciało jego brata – aktora Andrzeja Wojaczka. mały|Grób Rafała Wojaczka i Andrzeja Wojaczka na cmentarzu Świętego Warzyńca we Wrocławiu (2023) mały|Zbliżenie na tablicę nagrobkową upamiętniającą Rafała Wojaczka
Charakterystyka twórczości Główne tematy poezji Wojaczka to śmierć, miłość, fascynacja kobiecością i cielesnością (zazwyczaj ujętą w estetyce turpistycznej). Podmiot liryczny jego wierszy mówi najczęściej o bólu, poczuciu odrębności; buntuje się przeciwko obłudzie świata i społeczeństwa, z drugiej strony bada swoje lęki i niepokoje. Język poezji Wojaczka jest zazwyczaj bardzo naturalistyczny i brutalny, nie stroni od wulgaryzmów, przez co nieraz cenzura zatrzymywała mu publikacje. Mimo dosadności Wojaczek często przemycał głęboki liryzm i pragnienie czułości, co wówczas tworzyło kombinację jedyną w swoim rodzaju.
Wojaczek niejednokrotnie rozmawia bądź nawiązuje w wierszach do klasyków polskiego romantyzmu, głównie do Adama Mickiewicza i Cypriana Kamila Norwida, co także w owym czasie było nietypowe i do dziś stanowi o wyjątkowości jego poezji.
Dzieła Poezja Sezon 1969 Inna bajka, Ossolineum 1970
Poezja wydana pośmiertnie Nie skończona krucjata 1972 Którego nie było 1972 (pod red.