Wraz z wiatrem pojawiły się bryły lodu. Zbliżały się oderwane od bieguna północnego. Zrobiło się zimno i mrok zapadł. Służba zaczęła mniej dokładnie wypełniać polecenia. Młodzieniec czuły zbierał klucze od toreb. Morze zaczęło ciskać bryłami lodu. W kuchni kilku majtków zabrało się do opróżniania beczki wódki. Kapitan zastrzelił dwóch z nich, reszta mu się podporządkowała. W salonie redaktor jął tworzyć komitet zaufania, kiedy potężna bryła lodu wstrząsnęła okrętem. Na pokład wyszedł kapucyn z krzyżem, ale go kapitan przepędził, a redaktor zaczął coś mówić o przesądach ultramontańskich. Kapitan rozkazał maszyniście, by zwiększył ogień pod kotłem, gdy na okręt natarły z dwóch stron dwie góry lodowe. Narrator chciał gdzieś iść, ale dostał w czoło wielkim odłamem lodowym, porwany uczuł, że upada na miękki przedmiot, który był ramieniem.
Dużo później rozpoznał, że opiera się o ramię siostry szarej, podobnej do jednej z tych, które były na statku. Zobaczywszy na jej habicie, plamę wosku, chciał ją strącić, ale ona odpowiedziała: wosk ten zostaw, albowiem jest z gromnicy, którą na pogrzebie twoim trzymałam.
Uwagi
Przypisy . . . . . .
Bibliografia
Kategoria:Proza fabularna Cypriana Kamila Norwida