Archeolog zaś chciał by stolicą przyszłej Polski była Kruszwica. Tymczasem Emigrant zaczął wyśmiewać kapucyna w związku z udziałem Ducha Świętego w sprawach Kościoła. Zamilkł jednak na widok dziennikarza.

Siódmego dnia wyszedłby na pokład narrator odczuł wielki smutek nieznanego pochodzenia. W pewnym momencie zobaczył ambasadorów dzikiego książątka, dla których wszystko było równo i gładko i uświadomił sobie, że jego smutek pochodzi z samotności, stąd, że zanim otworzy usta, już wie co kto odpowie: co człowiek czuły, co energiczny oficer, co emigrant. Prawda wydala mu się rezultatem ścierania się pojedynczych humorów, próżnią, której naprawdę nie ma, więc kłamstwem, wynikiem redakcji myśli i zdań. Wydała mu się woltyżerką skaczącą przez zasłoniętą bibułą obręcz. Wtem wiatr porwał kapelusz z napisem: Cywilizacja jednemu z chłopców okrętowych i rzucił go w morze.