numerze Pionu.

Treść Wiadomo że z Benedyktem Ostoją stało się coś dziwnego. Lubił on w oknie siadywać i palić fajkę, gdy żona jego Scholastyka biegała wśród swych zatrudnień, albo zbierała całą służbę w dzień świąteczny do kościoła. Działo się tak przez lat trzydzieści kilka. Naraz coś Benedykta porwało. Zaczął rozpowiadać różne rzeczy. Sąsiedzi orzekli, że mistyk. Lecz obraz duszy Benedykta przypominał owe flamandzkie anioły, pełne zdrowia i rumiane, które pochwyciwszy świętego krzepko za ramiona, niosą go w górę.

Druga powieść nie dotyczy pojedynczej osoby, ale sprawy ogólnej czasu i dystrybucji słowa. Otóż w biurku Telimeny coś zaczęło trzeszczeć. Od lat trzydziestu kilku chowała w nim różne rzeczy na pamiątkę. Kiedy wyszła za mąż, jej biurko kupił Grzegorz Peryfrazowicz, który skoro wyszły drukiem Tajemnice Paryża, napisał zaraz Tajemnice Kałuszyna. Pewnego wieczoru, gdy Peryfrazowicz zabierał się do pisania Fragmentów pośmiertnych, skoro ukazały się pisma pośmiertne trzech słynnych poetów, biurko wreszcie pękło. I trzydzieści kilka lat pamiątek, łez, pism, prac, westchnień i zasuszonych kwiatów tarzało się po podłodze wśród czerwonych mahoniowych wiórów.

Uwagi

Przypisy . . . . .

Bibliografia

Kategoria:Proza fabularna Cypriana Kamila Norwida