150-151 i 205-206..
Do wybuchu buntu marynarzy w Sewastopolu przyczynił się Piotr Szmidt, dowódca stacjonującego w miejscowym porcie torpedowca. Szmidt przyłączył się do ruchu rewolucyjnego pod wrażeniem październikowego strajku generalnego w Sewastopolu. Szczególnie wstrząsnęła nim śmierć sześciuA. Asher, The Revolution..., s. 270-271. lub ośmiu uczestników demonstracji 18/31 października 1905 r., zastrzelonych przez wojsko podczas rozpędzania protestu. Szmidt występował na wiecach robotniczych i wygłosił płomienną antyrządową mowę na pogrzebie zabitych demonstrantów. Dowódca Floty Czarnomorskiej wiceadmirał Grigorij Czuchnin nakazał jego aresztowanie, jednak pod naciskiem zrewolucjonizowanej opinii publicznej Szmidt został zwolniony.
Przebieg buntu 8/21 listopada 1905 r. marynarze krążownika „Oczakow” odmówili wykonywania rozkazów dowódcy okrętu. W mieście trwały protesty, 9/22 listopada strajk szkolny wszczęły uczennice gimnazjum i uczniowie szkoły realnej, na mityngach protestacyjnych gromadzili się żołnierze i marynarze. 11/24 listopada 1905 r. przy udziale agitatorów, związanych z partią socjaldemokratyczną, zbuntowali się żołnierze 49 Brzeskiego pułku piechoty oraz marynarze. Tego samego dnia wiceadmirał Czuchnin zabronił marynarzom udziału w zgromadzeniach publicznych, co wielu z nich zignorowało.