Do rozbicia jednego z nielegalnych zgromadzeń wezwano kompanię żołnierzy, którzy oddali strzały do marynarzy. Wydarzenie to stało się przyczyną otwartego buntu we flocieJ. Bushnell, Mutiny amid Repression. Russian Soldiers in the Revolution of 1905-1906, Indiana University Press, Bloomington 1985, ISBN 0-253-33960-X, s. 91.. Marynarze żądali również zwolnienia i ułaskawienia uczestników czerwcowego buntu na pancerniku Potiomkin, który w momencie wybuchu buntu znajdował się – zwrócony Rosji przez władze rumuńskie i przemianowany na pancernik Pantielejmon – w sewastopolskim porcie. Gdy kontradmirał Siergiej Pisariewski wydał rozkaz niewypuszczania nikogo z koszar i strzelania do tych, którzy się nie podporządkują, marynarz Konstantin Pietrow strzelił do niego, zastrzelił też próbującego pomóc rannemu sztabskapitana Awgustina Steina.
Zbuntowani marynarze wydali proklamację, w której wzywali żołnierzy, by nie słuchali „kłamstw oficerów i popów” i by nie strzelali do innych żołnierzy oraz do marynarzy. Do buntu przyłączyło się pierwszego dnia ok. 2000 ludzi – marynarze, żołnierze 49 Brzeskiego pułku piechoty oraz zapasowego pułku artylerii portowej, cywilni robotnicy portowi;