do końca powstania liczba uczestników wzrosła do 8000, z czego ok. 2200 we flocie. Wiceadmirał Czuchnin telegrafował do Mikołaja II, że będzie musiał spełnić żądania zrewoltowanych marynarzy lub rozwiązać Flotę Czarnomorską. Uczestnik buntu Iosif Gienkin twierdził we wspomnieniach, że pod wrażeniem buntu Czuchnin był bliski zdemobilizować część marynarzy, podnieść im żołd lub wystarać się o skrócenie czasu służby.
Buntownicy opanowali w pierwszym dniu powstania krążownik „Oczakow” oraz niszczyciel „Swiriepyj”, ostatecznie zaś – ogółem 12 okrętów. Marynarze wezwali Piotra Szmidta, by stanął na czele zbrojnego powstania. Po początkowych wahaniach, przekonany przez członka SDPRR Iwana Woronicyna, który przewodził komitetowi rewolucyjnemu, Szmidt zgodził się. 14/27 listopada 1905 r. (lub według innego źródła – dzień później) wysłał sygnał „Dowodzę flotą” z opanowanego przez buntowników „Oczakowa”. Następnie wysłał telegram do cara, żądając zwołania zgromadzenia przedstawicielskiego i wypowiadając posłuszeństwo carskim ministrom. Na okręcie polecił zawiesić czerwony sztandar i wezwał marynarzy do walki z niesprawiedliwością.