W październiku 1972, realizuje pierwszy kolorowy program w Wenezueli.
W 1973 roku w swoim południowym programie przeprowadzał wywiady z kandydatami na prezydenta. Jego wpływ był tak duży, że niektórzy wenezuelscy politycy twierdzili, że odpowiedzi udzielone w jego wywiadzie przez kandydata opozycji Carlosa Andrésa Péreza przyczyniły się do jego zwycięstwa w wyborach.
Pod koniec 1973, trzy prywatne stacje telewizyjne - RCTV, Venevisión, Cadena Venezolana de Televisión (CVTV) - doszły do porozumienia, w którym postanowiły wyeliminować niezależność producentów, zmuszając ich, aby zostali częścią listy płac tych kanałów; co znacznie zmniejszyłoby ich dochody, na korzyść właścicieli stacji. Ottolina odmawia bycia częścią listy płac kanału, ponieważ straciłby niezależność twórczą oraz możliwość swobodnego wyrażania swoich myśli.
Na początku 1974, CVTV zostaje kupione przez państwo i Ottolinie zaproponowano stanowisko prezesa tej spółki, jednak ten odmówił, gdy poprosił o absolutną niezależność od wytycznych wydawanych przez Ministerstwo Informacji i Turystyki, w którego zarządzie spółka pozostawała, a prezes Carlos Andrés Pérez odrzucił jego prośbę. W tym samym roku podpisał kontrakt z Venevisión i zaprezentował swój ostatni program El planeta del agua.