Renny stał się krytykiem rządu Péreza, którego nazywał niezdolnym do rządzenia, mimo że wcześniej był jego zwolennikiem. W odpowiedzi spotkały go represje ze strony rządu i jego program został odwołany.
Działalność polityczna mały|Ottolina (po prawej) i Rafael Caldera W 1977 postanowił wykorzystać swoją popularność i zdecydował się kandydować w wyborach prezydenckich w 1978 roku. W tym celu 16 lipca 1977 założył partię polityczną Movimiento de Integridad Nacional-Unidad (MIN). Ogłoszenie Renny'ego w sprawie jego kandydatury wywołało szok wśród ludności Wenezueli, z drugiej strony jednak opinia publiczna przyjęła tę decyzję jako pełną nadziei i wkrótce jego aspiracje nabrały siły niezbędnej do dalszego rozwoju. Podczas swojej kampanii codziennie czytał myśli Simóna Bolívara. Po śmierci Ottoliny, partia MIN postanowiła wycofać się z wyborów i nie poparła żadnego kandydata. Inne partie, które wspierały jego kandydaturę - Unión Republicana Democrática, Fuerza Democrática Popular, Opinión Nacional - decydują się poprzeć Luisa Herrerę Campinsa, który ostatecznie zwyciężył wybory.