Choroba przebiega na ogół ostrzej u cieląt niż bydła dorosłego.
Leczenie u bydła obejmuje metody miejscowe (przepłukiwanie worka spojówkowego roztworem kwasu bornego i lewamizolu z próbą usunięcia pasożytów oraz dospojówkowe podanie roztworu adipinianu piperazyny, maści jodoformowej lub maści kalomelowej) oraz ogólne przez zastosowanie antyhelmintyków: doustnego lewamizolu, podskórnie podanego tetramizolu oraz podskórnie podanych doramektyny lub iwermektyny. U zwierząt dzikich brak możliwości podania odpowiedniej dawki leków drogą doustną oraz iniekcyjną.
Telazjozę po raz pierwszy zarejestrowano na terenach należących wówczas do Polski w województwie stanisławowskim w 1944 r. u krów transportowanych z terenów Związku Radzieckiego. Wkrótce potem została również stwierdzona u bydła na terenie województwa białostockiego. W latach 1954–1957 nicienie zostały po raz pierwszy stwierdzone u żubrów z Puszczy Białowieskiej, Niepołomic, Pszczyny i z Ogrodu Zoologicznego w Płocku.
Przypisy
Kategoria:Choroby zakaźne zwierząt