Problem Boga był dla Leśmiana próbą oparcia swej wiary o któryś z wierzchołków trójkąta filozoficznego: Natura-Bóg-Człowiek. Można w twórczości Leśmiana wyróżnić dwie ścieżki: antropologiczną z problemem mitu religijnego i egzystencjalną. Ta pierwsza to szukanie podobieństwa między Bogiem i człowiekiem. Na ścieżce egzystencjalnej rozpatrywał skrzyżowanie antropologii z teizmem, przeciwstawiał życie ziemskie metafizyce. Bóg nie był już przedłużeniem człowieka, ale znajdował się w opozycji do niego, stosunki między nimi były pełne tragizmu i niepewności. Boskimi cechami obdarzył poeta Naturę – wszechpotężna, wszechwładna, wszechwieczna. Ujęcia panteistyczne były obecne w większości utworów traktujących o przyrodzie.
Poezję Leśmiana można śmiało nazwać poezją wezwania do miłości. Poeta spierał się z Bogiem, poruszał kwestie egzystencjalne, by w końcu opowiedzieć się po stronie miłości i erotyki. mały|Rzeźba pantery z wiersza "Pantera" na literackim szlaku B. Leśmiana w Zamościu Leśmianowska metafizyka wiązała się z ludowością – i to właśnie w niej realizowały się światopoglądowe kwestie powrotu do natury i pierwotności. Stanowiły studium archetypu natury ludzkiej.