Dla poety stworzenie pierwotnego, ludowego mikrokosmosu stało się próbą przedstawienia rozważań na temat stosunku natury i człowieka, jednostki i zbiorowości, sztuki i metafizyki.
Jego wiersze były melodyjne, a Leśmian przestrzegał surowych zasad konstrukcji sylabotonicznej.
Bolesław Leśmian był twórcą wielu neologizmówZob: Wojciech Dutka, Beata Gajewska, Anna Willman, Słownik ortograficzny z zasadami gramatyki, wyd. dowolne. Oraz: Leśmianizmy..
W młodości Leśmian opublikował wiersze po rosyjskuZob. m.in. Bolesław Leśmian, Pochmiel księżycowy (wiersze rosyjskie), w pol. wersji Jerzego Ficowskiego, Czytelnik, Warszawa 1987, . Tyt. oryg.: Łunnoje pochmielje.. Ryszard Matuszewski napisał: „Już w latach 1906–1907 napisał [Leśmian] na przykład dwa cykle wierszy w języku rosyjskim, ogłaszając je w czołowych czasopismach rosyjskich symbolistów – Zołotoje Runo i Wjesy. [...] Natomiast w 1905 w Paryżu zaprzyjaźnił się z Konstantym Balmontem, a poprzez niego z dużą paryską kolonią artystów Rosjan (D. Mereżkowski, Z. Gippius, A.