Pewne przesłanki wskazują, że do walki z polskim powstaniem w Warszawie mógł on zgłosić się na ochotnika.

Wraz z Diaczenką do Warszawy udało się około 1/3 stanu osobowego ULS. Byli to prawdopodobnie ochotnicy, a być może żołnierze nieżonaci lub wytypowani przez niemieckie dowództwo jako „wichrzyciele”. Według źródeł niemieckich w tłumieniu powstania uczestniczyło 219 członków ULS (wliczając sanitariuszki), którym towarzyszyło dwóch niemieckich funkcjonariuszy Sicherheitspolizei. Część autorów jest skłonna szacować liczebność grupy bojowej ULS nawet na około 400 ludzi, jednakże zdaniem Marcina Majewskiego są to szacunki znacznie zawyżone. Wśród policjantów skierowanych do Warszawy znaleźli się m.in. dowódcy 2. i 4. sotni liniowych: Mychajło Karkoć i Soreslaw Borysten.

ULS najprawdopodobniej znalazł się w Warszawie na początku września 1944 roku, z pewnością przed 4 września. Walczył tam przez około 2–3 tygodnie;