W kolejnym artykule, opublikowanym 19 lat później, przychylał się jednak do hipotezy, że w czasie walk o Powiśle Czerniakowskie legioniści nacierali wzdłuż ul. Smolnej w kierunku ul. Rozbrat. Przy tej ostatniej ulicy ULS mógł zajmować pozycje w ostatnim tygodniu swojego pobytu w Warszawie, uczestnicząc w blokadzie okrążonego powstańczego zgrupowania na Solcu. Przeciwnikami legionistów byli w tym czasie żołnierze Armii Krajowej ze Zgrupowania „Radosław” i/lub Zgrupowania „Kryska” oraz przerzucone z prawego brzegu Wisły pododdziały 1 Armii Wojska Polskiego.
Według danych niemieckich w okresie od 4 do 13 września ULS poniósł straty w wysokości 10 zabitych i 34 rannych (20% stanu osobowego). Przesłuchiwani po wojnie legioniści szacowali natomiast straty swojej jednostki na około 20–30 zabitych. Hubert Kuberski przypuszcza, że największe straty ULS musiał ponieść w czasie walk na Solcu. Majewski, opierając się na analizie niemieckich dokumentów, uważa natomiast, że ULS największe straty odniósł w swym pierwszym starciu z powstańcami na Powiślu (4 września), kiedy to polec miało sześciu legionistów.