Od października 1945 związał się z Politechniką Warszawską - prowadząc wykłady z mechaniki gruntów i fundamentowania. na Wydziale Inżynierii (od 1951 Budownictwa Lądowego). W 1946 został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Mechaniki Gruntów i Fundamentowania, pierwszej tego typu w Polsce. Udoskonalił metodę palowań systemu Raymonda i Straussa. W 1957 uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w 1959 został profesorem zwyczajnym. Po wojnie ukazały się drukiem jego referaty na krajowych i zagranicznych konferencjach mechaniki gruntów i fundamentowania. Od 1949 był doradcą technicznym Departamentu Dróg Publicznych (od 1951 Centralnego Zarządu Dróg Publicznych) Ministerstwa Komunikacji. Od 1950 był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, a także inicjatorem powstania a następnie od 1948 przewodniczącym Komitet Geotechniki i Robót Podziemnych Naczelnej Organizacji Technicznej. Był także wiceprzewodniczącym Międzynarodowego Komitetu Urbanistyki Podziemnej.
W 1960 przeszedł na emeryturę. Pochowany wraz z żoną na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, (kwatera 274, rząd 2, miejsce 13)
Podręczniki Radzimira Piętkowskiego Mechanika gruntów, Warszawa,1952, 2 wyd. 1957 i 3 wyd.1964 Fundamentowanie, Warszawa 1956, 2 1959 i 3 wyd.