Przekazy historyczne Istnieją świadectwa z epoki wikingów świadczące o tym, że kobiety brały udział w walkach. John Skylitzes, historyk specjalizujący się w historii cesarstwa wschodniorzymskiego, dowodzi, że kobiety walczyły w armii Waregów, kiedy ci zostali zaatakowani przez wojska kniazia Światosława I w 971 roku. Waregowie odnieśli druzgocącą porażkę, a Bizantyńczycy byli zdziwieni, kiedy pośród ciał poległych wrogów odkryli kobiety odziane w zbroje.

Według innych przekazów, ciężarna przyrodnia siostra Leifa Erikssona – Freydís Eiríksdóttir – podczas pobytu w Winlandii miała chwycić za miecz i z odsłoniętą piersią przepłoszyć atakujących skrælingjar. Wydarzenie to opisano w Sadze o Grenlandczykach, jednak Freydís nie nazywa się w niej tarczowniczką. Według przekazów Saxa Grammaticusa kobiety miały walczyć u boku Duńczyków podczas bitwy pod Bråvallą w 750 roku: „Z miasta Szlezwiku pod dowództwem Hed i Wisny przybyli Hake z cięciem na policzku oraz Tymme Żaglomistrz. Dowódców tych natura obdarzyła dzielnością mężczyzn w ciele kobiety.