thumb|Dostojny Rzymianin z portretowymi podobiznami przodków (tzw. Togatus Barberini), rzeźba z I w. p.n.e. thumb|170px|Rzymska maska (odlew gipsowy) zmarłej dziewczynki
Maski przodków (łac. imagines – dosł. „wyobrażenia”, imagines maiores) – pośmiertne portrety przodków gromadzone i przechowywane przez dostojne rzymskie rody (patrycjuszowskie).
Pierwotnie wykonywano je z wosku (później także z gipsu), prawdopodobnie jako odlew z oblicza zmarłego. Na stałe umieszczane były w atrium, tablinum lub w domowej biblioteceNp. w pompejańskim Domu Menandra (Robert Étienne: Życie codzienne w Pompejach. Warszawa: PIW, 1971, s. 205)., eksponowane w miejscu specjalnie na to przeznaczonym: szafie (armarium) bądź w kapliczce bóstw domowych (lararium). Spełniały tam rolę prestiżowo-dekoracyjną jako rodzaj prezentowanej obcym galerii przodków. Każdą z nich dekorowano wieńcem laurowym z inskrypcją podającą imię zmarłego wraz z jego tytułami i zasługami; poszczególne wyobrażenia ozdobnie łączono liściastymi girlandami, które odnawiano w dni świąteczne.