Prawo do nich mieli wyłącznie obywatele rzymscy, których przodkowie pełnili wyższe urzędy (kurulne i posiadali prawo zasiadania w senacie. Sporządzanie tych podobizn rozpowszechniło się ok. 300 p.n.e., po odkryciu dokonanym przez Lizystrata, brata Lizypa, który jako pierwszy wykonał odlew twarzy. Zachowane oryginalne maski woskowe odnaleziono w Cumae, wiadomo jednak, że wykonywano je też z drewna i terakoty.
Podczas uroczystości pogrzebowych głowy rodziny (pater familias – gdyż wyłącznie jemu przysługiwało prawo sporządzenia maski) podobizny przodków niesiono w żałobnym kondukcie i okazywano w trakcie obrzędów dla podkreślenia symbolicznej obecności całego rodu, a ich liczba miała poświadczać jego starożytność. Często podczas pogrzebu umyślnie wynajęci i odpowiednio dobrani odtwórcy występowali w maskach antenatów (imagines maiorum), ukazujących z dokładnością rysy przodków zmarłego, spektakularnie uosabiając w ten sposób korowód protoplastów rodu. Obyczaj ten podtrzymywano najdalej do III wieku p.n.e.
Wiadomości o nim przekazali erudyta Pliniusz (Historia naturalna XXXV, 6;