Indeterminizmowi mogą podlegać różne elementy kompozycji, m.in.: artykulacja – np. „Music of Changes” z 1951 Johna Cage’a; czas trwania dźwięku – np. „Music of Changes” Cage’a; dynamika – np. „Music of Changes” Cage’a kolejność wykonania odcinków utworu – np. Klavierstück XI z 1956 Karlheinza Stockhausena, III Sonata fortepianowa z 1957 Pierre’a Bouleza, „Music for Piano” z 1956 oraz „Koncert fortepianowy” z 1958 Cage’a; wysokość dźwięku – np. „Music of Changes” Cage’a; obsady wykonawczej – np. „Winter Music” Cage’a, „Autumn ’60” Corneliusa Cardewa.
Witold Lutosławski wprowadził pojęcie aleatoryzmu kontrolowanego „oznaczający ograniczony zakres działania przypadku. W myśl tej zasady kompozytor ustala architektonikę utworu oraz wszystkie jego jakości, z wyjątkiem synchronizacji jednocześnie wykonywanych partii wokalnych lub instrumentalnych granych ad libitum w ściśle określonym czasie. Swoboda dotyczy agogiki i rytmiki, zaś dzięki sprecyzowaniu pozostałych zasadniczych elementów dzieła muzycznego oraz formy, jakość brzmienia utworu jest zawsze podobna we wszystkich wykonaniach”. Według Bogusława Schaeffera pierwszą kompozycją kontrolowanie aleatoryczną było „Ordini” Franca Evangelistiego z 1955.