Przykłady thumb|Witold Lutosławski podczas pobytu w Finlandii (marzec 1965). W tym samym roku Lutosławski skomponował aleatoryczne „Paroles tissées” dedykowane Peterowi Pearsowi. Poniższa lista przedstawia wybranych kompozytorów stosujących technikę aleatoryczną wraz z ewentualnymi przykładami w postaci dzieł muzycznych: Luciano Berio („Epifanie” z 1961); Earle Brown („Avaible Forms II” z 1962); Sylvano Bussotti („Memoria” z 1962); Cornelius Cardew („Third Orchestral Piece” z 1960, „Autumn ’60”); Franco Donatoni; Jean-Claude Éloy („Equivalences” z 1963); Franco Evangelisti („Aleatorio” z 1959, „Ordini” z 1955); Wolfgang Fortner („Prismen” z 1974); Henryk Mikołaj Górecki; Renato de Grandis („Cadòre” z 1964); Erhard Karkoschka („vier stufen” z 1966); René Koering; Peter Kolman („Monumento per 6000000” z 1964); Witold Lutosławski („Jeux vénitiens” z 1961, „Trois poèmes d’Henri Michaux” z 1963, „Preludia i fuga” z 1972); Bruno Maderna („Aura” z 1972); Luis de Pablo („Imaginario II” z 1967); Roman Palester („V Symfonia” z 1981, „Metamorphoses” z 1970); Paolo Renosto; Kazimierz Serocki; Karlheinz Stockhausen („Mixtur” z 1964); Witold Szalonek („Les sons” z 1965); Antonio Tauriello („Serenata II” z 1966); Romuald Twardowski („Tre studi secondo Giotto” z 1966, „Mała Liturgia