W 1964 roku ukończył kurs oficerów Korpusu Pancernego i został oddelegowany do zespołu, który wyjechał do Republiki Federalnej Niemiec, aby odebrać czołgi Patton M48A2. W latach 1965–1967 był zastępcą dowódcy 79 Batalionu Pancernego w 7 Brygadzie Pancernej. W trakcie wojny sześciodniowej był dowódcą 79 Batalionu Pancernego, który walczył o węzeł Rafah 5 czerwca, a następnie zdobył sztab egipskiej 7 Brygady Piechoty w Asz-Szajch Zuwajjid.
W latach 1968–1970 był wykładowcą w szkole Korpusu Pancernego na kursach dla dowódców kompanii. Następnie w latach 1970–1971 był zastępcą dowódcy 14 Brygady Pancernej, a w okresie od 1972 roku do 1973 roku był dowódcą 421 Brygady Pancernej. mały|Czołg Chajjima Ereza, dowódcy 421 Brygady Pancernej (1973).
W trakcie wojny Jom Kipur jego brygada wchodziła w skład 143 Rezerwowej Dywizji Pancernej generała dywizji Ariela Szarona, która była odpowiedzialna za prowadzenie działań w środkowej części frontu na Synaju. Brała udział w walkach o grzbiet Chamutal oraz w operacji „Abirej Lew”. W tej drugiej miała za zadanie w ramach bitwy o Chińską Farmę ubezpieczać 247 Rezerwową Brygadę Spadochronową Daniego Mata, która miała przekroczyć Kanał Sueski i utworzyć na jego zachodnim brzegu przyczółek dla przeprawy.