Treść statutów i spory wielkiego mistrza z mistrzem niemieckim Statuty mówiły, że mistrz niemiecki ma prawo do pozwania wielkiego mistrza przed Kapitułę Generalną, która składa się z dostojników trzech gałęzi zakonu: inflanckiej, pruskiej i niemieckiej. W 1437 roku statuty zostały potwierdzone przez sobór bazylejski. W związku z tym Eberhard von Seinsheim zwołał kapitułe do Mergentheim, której celem było osądzenie wielkiego mistrza. Paul von Rusdorf potraktował statuty jako fałszerstwo i z tego powodu zdymisjonował mistrza niemieckiego. Kapituła jednak się odbyła, ale wzięli w niej udział tylko komturzy z terenów, nad którymi władzę sprawował mistrz niemiecki oraz z Frankonii. Podczas kapituły mistrz niemiecki samodzielnie mianował mistrza krajowego Inflant. Statuty Orselna popierane były przez szlachtę Rzeszy, co utrudniało wielkiemu mistrzowi działanie. W związku z tym Paul von Rusdorf zdecydował się ustąpić z urzędu.
Nowy wielki mistrz Konrad von Erlichshausen początkowo uznał statuty, ale później próbował odzyskać swoją władzę. W tym celu wysłał do Niemiec wizytatorów, aby przejęli pieczęcie niemieckich dostojników. Plan się nie powiódł i wielki mistrz pogodził się z sytuacją.