Getto w Charkowie – getto dla ludności żydowskiej utworzone przez okupantów niemieckich w Charkowie, istniejące od połowy grudnia 1941 roku do początków stycznia 1942 roku.
Getto zorganizowano na terenie byłego osiedla baraków robotniczych. Przymusowo przesiedlono tam ponad 10 tys. Żydów. W getcie panowały fatalne warunki bytowe i sanitarne, a jego mieszkańcy masowo umierali na skutek zimna, głodu i chorób. Wielu zostało zamordowanych przez niemieckich i ukraińskich strażników. Na początku stycznia 1942 roku wszyscy mieszkańcy getta zostali rozstrzelani przez funkcjonariuszy Einsatzgruppen i Ordnungspolizei w Drobyckim Jarze.
Według najbardziej ostrożnych szacunków w czasie niemieckiej okupacji ofiarą Zagłady padło co najmniej 12 tys. Żydów z Charkowa.
Preludium Dane ze spisu ludności przeprowadzonego w 1939 roku wskazują, że w Charkowie mieszkało 130 250 Żydów. Stanowili oni 15,64% populacji miasta. Jicchak Arad szacuje, że po ataku Niemiec na ZSRR ponad 80% charkowskich Żydów, tj. od 108 tys. do 110 tys., zbiegło lub zostało ewakuowanych.