24 października 1941 roku Charków został zdobyty przez niemiecką 6 Armię. Niemcy powołali kolaboracyjną radę miejską, na której czele stanął wykładowca miejscowej politechniki prof. Ołeksij Kramarenko (od stycznia 1942 nadburmistrz Charkowa). W listopadzie we wszystkich dziewiętnastu dzielnicach miasta powołano kolaboracyjnych burmistrzów. Na początku tegoż miesiąca na polecenie władz miejskich powołano Judenrat, którego przewodniczącym został 71-letni lekarz Efim Gurewicz. thumb|Zakładnicy powieszeni przez Niemców na ul. Sumskiej Jeszcze przed końcem października żołnierze 57. Dywizji Piechoty rozstrzelali w Charkowie trzech działaczy komunistycznych oraz publicznie powiesili siedmiu domniemanych sabotażystów (w tym jedną kobietę). Tymczasem 14 listopada sowieccy dywersanci zdetonowali ładunki wybuchowe ukryte zawczasu w różnych miejskich gmachach. Wśród ofiar byli dowódca 68. Dywizji Piechoty gen. mjr Georg Braun oraz jego szef sztabu. W ramach akcji odwetowej natychmiast rozstrzelano lub powieszono 200 prawdziwych i domniemanych komunistów, a kolejnych 1000 osób – w tym wielu Żydów – zatrzymano w charakterze zakładników i osadzono w hotelu „International”. Większość zakładników została najprawdopodobniej wytypowana przez kolaboranckich burmistrzów dzielnic. Następnego dnia żołnierze Wehrmachtu przeprowadzili kolejną łapankę.