Wapiennik w Starej Morawie – zabytkowy wapiennik z XIX w. we wsi Stara Morawa, wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego; położony przy drodze Stronie Śląskie – Kletno.
Historia Zabytkowy wapiennik w Starej Morawie został zbudowany na początku XIX w., prawdopodobnie między 1820 a 1850 r., według projektu niemieckiego architekta Karla Friedricha Schinkla.
Piec ten, podobnie jak inne tego typu obiekty, służył do wypalania skał wapiennych w celu uzyskania wapna palonego. Proces ten polegał na rozkładzie węglanu wapnia (CaCO₃) pod wpływem wysokiej temperatury (900–1000°C) na tlenek wapnia (CaO) i dwutlenek węgla (CO₂).
Wapno palone miało szerokie zastosowanie:
Budownictwo: jako składnik zapraw murarskich i tynków. Rolnictwo: do odkwaszania gleb i poprawy ich struktury. Przemysł chemiczny: jako surowiec do produkcji wapna hydratyzowanego (wapna gaszonego), stosowanego m.in. w oczyszczaniu wody i produkcji farb. Przemysł metalurgiczny: jako topnik w procesach hutniczych, ułatwiający usuwanie zanieczyszczeń z metali.
Piece wapiennicze były kluczowe dla rozwoju przemysłu wapienniczego w XIX i XX w., dostarczając niezbędnego surowca dla wielu gałęzi gospodarki.