Pogrom w Tuczynie – pogrom Żydów dokonany w nocy z 6 na 7 lipca 1941 roku przez Ukraińców w miasteczku Tuczyn na Wołyniu.

Przed pogromem Tuczyn był miasteczkiem zamieszkiwanym głównie przez ludność żydowską; w połowie 1941 roku szacunkowa liczba Żydów w miejscowości wynosiła około 2,6 tysiąca. Pozostali mieszkańcy to Polacy, Ukraińcy i nieliczni Rosjanie.

Po inwazji III Rzeszy na ZSRR pierwsze oddziały niemieckie przechodziły przez Tuczyn około 3–4 lipca 1941, jednak początek niemieckiej okupacji datuje się na 6 lipca 1941. Ukraińcy przygotowali na wkroczenie Niemców bramę powitalną ze swastyką i tryzubem oraz napisem Heil Hitler, niech żyje Niepodległa Ukraina; do udziału w budowie bramy zmuszono ludność żydowską.

Próżnię, która powstała pomiędzy wycofaniem się Sowietów a przybyciem Niemców, wykorzystała miejscowa siatka Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, przejmując władzę w miasteczku i tworząc własną milicję. Okres ten został zapamiętany przez Żydów z Tuczyna jako czas nasilonych grabieży żydowskich domów i sklepów przez ludność ukraińską. Ukraińska młodzież włóczyła się po ulicach wznosząc antysowieckie, antysemickie i antypolskie okrzyki, m.in.