Maciej Sołtyk herbu Sołtyk (zm. 2 stycznia 1780 w Krysku) – kasztelan warszawski od 1756, starosta radziejowski.

Życiorys Był synem kasztelana lubelskiego Józefa Franciszka Sołtyka i Konstancji z Drzewickich herbu Ciołek, córki wojewody lubelskiego Aleksandra Drzewickiego. Jego braćmi byli Feliks (zm. 1780), pułkownik Kawalerii Narodowej, oraz starsi Tomasz (zm. 1773), wojewoda łęczycki i Kajetan Ignacy (1715–1788), biskup krakowski.

7 grudnia 1756 otrzymał urząd kasztelana warszawskiego, za który dziękował królowi Augustowi III na radzie senatu, która obradowała w Warszawie od 30 października do 7 listopada 1758. Poparł inicjatywę Augusta III nadania lenna kurlandzkiego królewiczowi Karolowi i podpisał 7 listopada 1758 uchwałę rady senatu w tej sprawie. Podczas sejmu 1762 występował przeciw familii, stronnictwu politycznemu skupionemu wokół magnackich rodów Czartoryskich i Poniatowskich. Był także na radzie senatu w marcu 1763 i podpisał jej uchwały. W czasie bezkrólewia po śmierci Augusta III przyłączył się 10 maja 1764 wraz z braćmi do manifestu, oblatowanego (wpisanego do ksiąg) 15 maja 1764 w Zakroczymiu, uznającego sejm konwokacyjny 1764 za nielegalny. Następnie podążył wraz z stronnictwem hetmańskim do Kozienic.